میکروفیبر به طور کلی غیر سمی در نظر گرفته می شود زیرا از مواد مصنوعی مانند پلی استر و پلی آمید (نایلون) ساخته شده است که ذاتاً سمی نیستند. با این حال، برخی ملاحظات در مورد سمیت بالقوه مربوط به استفاده و مراقبت از محصولات میکروفیبر وجود دارد:
درمان های شیمیایی: برخی از محصولات میکروفیبر ممکن است در طول تولید تحت درمان های شیمیایی قرار گیرند، مانند افزودن عوامل ضد میکروبی یا پوشش های مقاوم در برابر لکه. این درمان ها می توانند حاوی مواد شیمیایی باشند که در صورت بلعیده شدن یا تماس طولانی مدت با پوست ممکن است مضر باشند. پیروی از دستورالعمل های سازنده برای استفاده صحیح و مراقبت از محصولات میکروفیبر برای به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض هر گونه مواد شیمیایی بالقوه مضر ضروری است.
تاثیرات زیست محیطی: در حالی که میکروفیبر ممکن است خود سمی نباشد، نگرانی هایی در مورد اثرات زیست محیطی آلودگی میکروفیبر وجود دارد. میکروالیافی که از منسوجات در حین شستشو ریخته می شود می تواند وارد آبراهه ها شود و به آلودگی میکروپلاستیک در اقیانوس ها و بدنه های آبی کمک کند. این ریز فیبرها می توانند مواد شیمیایی سمی را از محیط جذب و انباشته کنند و خطراتی را برای موجودات آبزی و اکوسیستم ها ایجاد کنند.
ذرات معلق در هوا: تحقیقات مداومی در مورد اثرات بالقوه سلامتی استنشاق میکروالیاف موجود در هوا، به ویژه در محیط های داخلی که در آن منسوجات میکروفیبر به طور گسترده استفاده می شود، وجود دارد. در حالی که خطرات سلامتی مرتبط با استنشاق میکروفیبرها هنوز به طور کامل شناخته نشده است، برخی از مطالعات نگرانیهای بالقوه سلامت تنفسی مرتبط با قرار گرفتن در معرض میکروپلاستیکهای موجود در هوا را پیشنهاد کردهاند.
به طور کلی، در حالی که میکروفیبر به طور کلی غیر سمی در نظر گرفته می شود، آگاهی از ملاحظات بالقوه محیطی و بهداشتی مربوط به استفاده و مراقبت از محصولات میکروفیبر ضروری است. انجام اقداماتی برای به حداقل رساندن قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی بالقوه مضر و کاهش آلودگی میکروفیبر می تواند به کاهش این نگرانی ها کمک کند.
