انواع مختلفی از پلیمرهای ترموپلاستیک برای فناوری مذاب مناسب هستند که هر کدام دارای خواص و ویژگی های منحصر به فردی هستند. انتخاب پلیمر به الزامات کاربردی خاص از جمله راندمان فیلتراسیون، عملکرد مانع، مقاومت مکانیکی، مقاومت شیمیایی و ملاحظات هزینه بستگی دارد. برخی از رایج ترین پلیمرهای مورد استفاده برای فناوری ذوب دمیده عبارتند از:
پلی پروپیلن (PP): پلی پروپیلن یکی از پرکاربردترین پلیمرها برای فناوری ذوب دمیده به دلیل تعادل عالی خواص است. پارچههای PP مذاب دارای راندمان فیلتراسیون بالا، خاصیت بازدارندگی خوب در برابر مایعات و ذرات، و مقاومت در برابر رطوبت، مواد شیمیایی و سایش هستند. PP معمولاً در کاربردهایی مانند فیلتر هوا و مایعات، ماسک های پزشکی، پوشاک محافظ و محصولات بهداشتی استفاده می شود.
پلی اتیلن (PE): پلی اتیلن، شامل پلی اتیلن کم چگالی (LDPE) و پلی اتیلن با چگالی بالا (HDPE) نیز می تواند در فناوری دمیده مذاب استفاده شود. پارچه های PE مذاب به دلیل نرمی، انعطاف پذیری و مقاومت شیمیایی عالی شناخته شده اند. آنها اغلب در کاربردهایی مانند محصولات جاذب، پرده های پزشکی و پوشش های محافظ استفاده می شوند.
پلی استر (PET): پلی استر به دلیل استحکام، دوام و مقاومت بالا در برابر حرارت و مواد شیمیایی ارزشمند است. پارچه های پت مذاب دارای خواص مکانیکی خوب، پایداری ابعادی و مقاومت در برابر عوامل محیطی هستند. آنها معمولاً در کاربردهایی مانند فیلتراسیون خودرو، ژئوتکستایل ها و دستمال های صنعتی استفاده می شوند.
پلی آمید (PA/Nylon): الیاف پلی آمید مانند نایلون 6 و نایلون 6،6 را می توان در فناوری مذاب برای تولید پارچه هایی با استحکام مکانیکی عالی، مقاومت در برابر سایش و پایداری حرارتی استفاده کرد. پارچه های نایلونی مذاب اغلب در کاربردهای تخصصی مانند فیلتر هوای خودرو، دستمال مرطوب های صنعتی و پوشاک محافظ استفاده می شوند.
پلی لاکتیک اسید (PLA): PLA یک پلیمر زیست تخریب پذیر است که از منابع تجدیدپذیر مانند نشاسته ذرت یا نیشکر به دست می آید. پارچه های مذاب PLA قابلیت تجزیه زیستی خوب، سمیت کم و سازگاری با کاربردهای تماس با مواد غذایی را دارند. آنها در محصولات سازگار با محیط زیست مانند دستمال مرطوب کمپوست، بسته بندی مواد غذایی و منسوجات کشاورزی استفاده می شوند.
